wtorek, 7 lutego 2017

Dar kobiet

Spotkania kolędowe mogą być inspirujące i budujące. Przekonałem się o tym wczoraj, gdy w ramach zaproszeń indywidualnych odwiedziłem parafiankę, która wychowuje niepełnosprawnego syna. Jest to bardzo inteligentna i miła osoba. Niestety, w tej chwili opiekuje się swym synem sama, z pomocą swojej mamy, ponieważ jej mąż jakiś czas temu zdezerterował, tzn. porzucił żonę i dziecko, uzasadniając swoją decyzję prawem do szczęścia. Nie pierwszy raz słyszę podobną historię. Kiedy potrzebny jest trud, poświęcenie, wyrzeczenie, wówczas wielu mężczyzn nie umie stanąć na wysokości zadania. Choć powinni otaczać opieką swoje rodziny, być oparciem dla swoich żon, dla swoich dzieci, nie wywiązują się z tego obowiązku, a nawet stają się nierzadko dodatkowym obciążeniem, zwłaszcza wtedy, gdy nie porzucili „zabawowego” trybu życia, gdy sięgają po używki, zwłaszcza po alkohol, gdy uważają, że życie powinno być względnie łatwe i przyjemne. Nasiąkają takim nastawieniem i myśleniem już w dzieciństwie i młodości. Można wskazać wiele przykładów takich zachowań, a nawet pasji, które rozwijane w nadmiarze prowadzą do niedorozwoju osobowościowego i trwałego infantylizmu. Mnie osobiście przeraża skala uzależnień młodych chłopców od gier komputerowych. W efekcie lawinowo zwiększa się nam w społeczeństwie liczba mężczyzn niedorozwiniętych emocjonalnie i społecznie. Gdy większość czasu spędza się nie wśród osób, lecz przed maszyną, jaką jest komputer, nawet jeśli interaktywność programów i gier jest coraz większa, to trudno wówczas nauczyć się budowania prawidłowych relacji międzyludzkich, trudno stać się człowiekiem, który jest w stanie podjąć odpowiedzialność za innych. Mężczyźni nazywani są silną płcią, jednak, wobec trudności i życiowych wyzwań, to kobiety znacznie częściej okazują się być silniejsze, wytrwalsze, gotowe do poświęceń. Takich kobiet jest w mojej parafii wiele. Większość z nich, zmuszona do stawienia czoła przeciwnościom, czerpie swą siłę z wiary. Szczerze je podziwiam. Bez przesady można chyba powiedzieć, że to one są prawdziwą „solą ziemi” i „światłością świata”. Oczywiście, znam też wielu wspaniałych facetów, dojrzałych, odpowiedzialnych, dobrze wychowanych, zaangażowanych w życie rodzinne, odnoszę jednak wrażenie, że są oni coraz bardziej „towarem” deficytowym. Dowodem na to jest chociażby ogromna liczba wartościowych dziewcząt, które świetnie nadają się do pełnienia roli mamy i żony, nie mogą jednak znaleźć kandydatów na dobrych mężów i ojców. Wiele z nich stoi zresztą przed dramatycznym dylematem: czy związać się z kimś, kto okazuje im zainteresowanie, lecz jego niedojrzała osobowość, z wyraźnymi deficytami, z zaburzoną przez materializm hierarchią wartości, budzi poważny niepokój o trwałość związku, czy też zaakceptować życie w samotności, która bez wątpienia jest trudna, ale przynajmniej nie naraża na ryzyko przeżycia takich rozczarowań, jakich doświadcza obecnie moja wczorajsza rozmówczyni. Gwoli ścisłości muszę dodać, że także wiele młodych dziewczyn zmierza w stronę niedojrzałości i nieodpowiedzialności. Przekonałem się o tym jakiś czas temu, gdy mijałem na ulicy grupę uczennic z pobliskiego gimnazjum. Prawie wszystkie paliły papierosy, a ilość wulgaryzmów, które się z siebie wyrzucały w trakcie „konwersacji”, zawstydziłaby nie jednego „stacza” pod budką z piwem. Nie mniej jednak ufam, że wciąż jeszcze „ludzi  dobrej woli jest więcej” i „że ten świat nie zginie dzięki nim”, a z pewnością dzięki takim wspaniałym kobietom, jak ta, którą wczoraj mogłem bliżej poznać podczas dodatkowego spotkania kolędowego. 

poniedziałek, 30 stycznia 2017

Bliskość Boga

Gdyby zapytać przypadkowo spotkanych ludzi, czy wierzą w Boga, to większość odpowiedziałaby na to pytanie twierdząco. Jednak wielu spośród tych, którzy uważają się za wierzących, żyje w gruncie rzeczy tak, jakby Boga nie było. Nie nawiązują z Nim osobistego, modlitewnego kontaktu – albo w ogóle z Nim nie rozmawiają, albo co najwyżej odmawiają bezmyślnie pacierz. Tymczasem prawdziwa, żywa wiara, a nie tylko ta deklarowana słowami czy poprzez uczestnictwo w zewnętrznym kulcie, ustanawia rzeczywistą relację, uobecnia Boga w życiu ludzi wierzących, a dokładniej rzecz mówiąc, otwiera ich na Jego obecność. Wyobraźmy sobie, że dwoje ludzi, którzy się nie znają, podróżuje pociągiem. Siedzą obok siebie. Jeśli w czasie drogi żadne z nich ani razu nie odezwie się do swojego współtowarzysza podróży, czyli nie podejmie próby nawiązania z nim bardziej osobistego kontaktu, to nie zrodzi się między nimi relacja głębsza niż ta, która wynika z samego faktu pozostawania w przestrzennej bliskości. Pozostaną dla siebie obcy, jakby nieobecni, choć przecież znajdujący się tak niedaleko od siebie. Można bowiem przebywać blisko fizycznie drugiej osoby, można się o nią niemal ocierać, i jednocześnie pod innym względem być bardzo od niej daleko. Tak też bywa w życiu religijnym. Gdy nie podejmujemy żadnych prób nawiązania bliższego kontaktu z Bogiem, to nawet jeśli zdarza się nam być blisko fizycznie Boga, na przykład wtedy, gdy jesteśmy w kościele, to tak naprawdę jesteśmy daleko od Niego. Tę właśnie sytuację miał na myśli Jezus, gdy powiedział: „Ten lud czci mnie wargami, ale sercem jest daleko od  Mnie”. Nasza relacja z Bogiem, do którego się nie modlimy, z którym nie rozmawiamy, przypomina trochę sytuację człowieka zwiedzającego oceanarium. Może on obserwować z bliska podwodny świat. Oddziela go od niego jedynie kilkucentymetrowa szyba. Czasami do tej szyby podpływa jakieś morskie stworzenie. Człowiek ów wyciąga rękę w jego kierunku. Dotyka szyby. Są tak teraz blisko siebie. A jednak nadal pozostają obecni w dwóch zupełnie różnych, nieprzenikających się światach. Oddzieleni od siebie niewidzialną, szklaną ścianą. Tak często bywa z naszą obecnością w Kościele. Daje nam on możliwość, by być blisko Boga. W wielu przypadkach ta bliskość jest jednak jedynie zewnętrzna. Bóg jest wciąż jakby „za szybą”, w oddzielnym świecie. Nie spotykamy Go. Nie pozwalamy Mu na uobecnienie się w naszym życiu. Tymczasem prawdziwa wiara żywi się obecnością Boga, umożliwia całkowite zanurzenie się w tej miłującej obecności: „W Nim jesteśmy, poruszamy się i żyjemy”. Tylko wówczas, gdy faktycznie otwieramy się na Bożą obecność, ona przestaje być po jakimś czasie obecnością kogoś, kto jest obok mnie, lecz staje się obecnością najbardziej intymną, wewnętrzną, obecnością kogoś, kto zaczyna żyć we mnie: „Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”. Często tęsknię do takiego doświadczenia bliskości Boga. W jakiejś mierze poczułem to pragnienie wczoraj w czasie adoracji, która odbyła się w moim kościele po projekcji filmu „Ufam Tobie”. A nawet więcej. Były w jej trakcie momenty, gdy ta bliskość była przeze mnie odczuwana niemal namacalnie, choć nie na poziomie emocji. Wiem jednak, że tu na ziemi krótkie momenty mistycznej intymności, swego rodzaju "dotyku Boga", któremu towarzyszą wewnętrzne poruszenia serca, przeplatają się z dłuższymi okresami duchowej pustyni, gdy człowiek odnosi wrażenie, że jest sam, jakby opuszczony, także przez Boga. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”. Św. Augustyn pisał, że w naszym ziemskim życiu Bóg jest częściej secretus niż revelatus. Jeden z paradoksów wiary polega jednak na tym, że nieobecność czy też skrytość Boga może być również manifestacją Jego bliskości.