Spotkania kolędowe mogą być inspirujące i budujące. Przekonałem się o tym wczoraj, gdy w ramach zaproszeń
indywidualnych odwiedziłem parafiankę, która wychowuje niepełnosprawnego syna. Jest to bardzo inteligentna
i miła osoba. Niestety, w tej chwili opiekuje się swym synem sama, z pomocą swojej mamy, ponieważ jej mąż jakiś czas temu zdezerterował, tzn. porzucił żonę i dziecko, uzasadniając swoją decyzję prawem do szczęścia. Nie pierwszy
raz słyszę podobną historię. Kiedy potrzebny jest trud, poświęcenie,
wyrzeczenie, wówczas wielu mężczyzn nie umie stanąć na wysokości zadania. Choć powinni
otaczać opieką swoje rodziny, być oparciem dla swoich żon, dla swoich dzieci, nie wywiązują się z tego obowiązku, a nawet stają się nierzadko dodatkowym
obciążeniem, zwłaszcza wtedy, gdy nie porzucili „zabawowego” trybu życia, gdy sięgają po używki, zwłaszcza po alkohol, gdy uważają, że życie
powinno być względnie łatwe i przyjemne. Nasiąkają takim nastawieniem i
myśleniem już w dzieciństwie i młodości. Można wskazać wiele przykładów takich zachowań, a nawet pasji, które
rozwijane w nadmiarze prowadzą do niedorozwoju osobowościowego i trwałego
infantylizmu. Mnie osobiście przeraża skala uzależnień młodych
chłopców od gier komputerowych. W efekcie lawinowo zwiększa się nam w
społeczeństwie liczba mężczyzn niedorozwiniętych emocjonalnie i społecznie. Gdy
większość czasu spędza się nie wśród osób, lecz przed maszyną, jaką jest
komputer, nawet jeśli interaktywność programów i gier jest coraz większa, to trudno wówczas nauczyć się budowania prawidłowych relacji międzyludzkich, trudno stać się człowiekiem, który jest
w stanie podjąć odpowiedzialność za innych. Mężczyźni nazywani są silną płcią,
jednak, wobec trudności i życiowych wyzwań, to kobiety znacznie częściej okazują się być silniejsze, wytrwalsze, gotowe do
poświęceń. Takich kobiet jest w mojej parafii wiele. Większość z nich, zmuszona do stawienia czoła przeciwnościom, czerpie swą siłę z wiary. Szczerze je podziwiam. Bez przesady można chyba powiedzieć, że to one są prawdziwą „solą ziemi” i „światłością świata”. Oczywiście, znam też wielu wspaniałych facetów, dojrzałych, odpowiedzialnych, dobrze wychowanych,
zaangażowanych w życie rodzinne, odnoszę jednak wrażenie, że są oni coraz bardziej
„towarem” deficytowym. Dowodem na to jest chociażby ogromna liczba wartościowych
dziewcząt, które świetnie nadają się do pełnienia roli mamy i żony, nie mogą jednak
znaleźć kandydatów na dobrych mężów i ojców. Wiele z nich stoi zresztą przed dramatycznym
dylematem: czy związać się z kimś, kto okazuje im zainteresowanie, lecz jego niedojrzała
osobowość, z wyraźnymi deficytami, z zaburzoną przez materializm hierarchią wartości, budzi poważny niepokój o trwałość związku, czy też zaakceptować życie w
samotności, która bez wątpienia jest trudna, ale przynajmniej nie naraża na ryzyko przeżycia
takich rozczarowań, jakich doświadcza obecnie moja wczorajsza rozmówczyni.
Gwoli ścisłości muszę dodać, że także wiele młodych dziewczyn zmierza w stronę
niedojrzałości i nieodpowiedzialności. Przekonałem się o tym jakiś czas temu,
gdy mijałem na ulicy grupę uczennic z pobliskiego gimnazjum. Prawie wszystkie paliły
papierosy, a ilość wulgaryzmów, które się z siebie wyrzucały w trakcie „konwersacji”, zawstydziłaby nie
jednego „stacza” pod budką z piwem. Nie mniej jednak ufam, że wciąż jeszcze „ludzi dobrej woli jest więcej” i „że ten świat nie zginie dzięki nim”, a z pewnością dzięki takim wspaniałym kobietom, jak ta, którą
wczoraj mogłem bliżej poznać podczas dodatkowego spotkania kolędowego.
wtorek, 7 lutego 2017
poniedziałek, 30 stycznia 2017
Bliskość Boga
Gdyby zapytać przypadkowo spotkanych ludzi, czy wierzą w Boga, to większość odpowiedziałaby
na to pytanie twierdząco. Jednak wielu spośród tych, którzy uważają się za wierzących,
żyje w gruncie rzeczy tak, jakby Boga nie było. Nie nawiązują z Nim osobistego, modlitewnego
kontaktu – albo w ogóle z Nim nie rozmawiają, albo co najwyżej odmawiają
bezmyślnie pacierz. Tymczasem prawdziwa, żywa wiara, a nie tylko ta deklarowana słowami czy poprzez uczestnictwo w zewnętrznym kulcie, ustanawia
rzeczywistą relację, uobecnia Boga w życiu ludzi wierzących, a dokładniej rzecz
mówiąc, otwiera ich na Jego obecność. Wyobraźmy sobie, że dwoje ludzi, którzy
się nie znają, podróżuje pociągiem. Siedzą obok siebie. Jeśli w
czasie drogi żadne z nich ani razu nie odezwie się do swojego współtowarzysza
podróży, czyli nie podejmie próby nawiązania z nim bardziej osobistego
kontaktu, to nie zrodzi się między nimi relacja głębsza niż ta, która wynika z
samego faktu pozostawania w przestrzennej bliskości. Pozostaną dla siebie obcy,
jakby nieobecni, choć przecież znajdujący się tak niedaleko od siebie. Można bowiem
przebywać blisko fizycznie drugiej osoby, można się o nią niemal ocierać, i
jednocześnie pod innym względem być bardzo od niej daleko. Tak też bywa w życiu
religijnym. Gdy nie podejmujemy żadnych prób nawiązania bliższego kontaktu z
Bogiem, to nawet jeśli zdarza się nam być blisko fizycznie Boga, na przykład
wtedy, gdy jesteśmy w kościele, to tak naprawdę jesteśmy daleko od Niego. Tę
właśnie sytuację miał na myśli Jezus, gdy powiedział: „Ten lud czci mnie
wargami, ale sercem jest daleko od
Mnie”. Nasza relacja z Bogiem, do którego się nie modlimy, z którym nie
rozmawiamy, przypomina trochę sytuację człowieka zwiedzającego oceanarium. Może
on obserwować z bliska podwodny świat. Oddziela go od niego jedynie
kilkucentymetrowa szyba. Czasami do tej szyby podpływa jakieś morskie
stworzenie. Człowiek ów wyciąga rękę w jego kierunku. Dotyka szyby. Są tak
teraz blisko siebie. A jednak nadal pozostają obecni w dwóch zupełnie różnych,
nieprzenikających się światach. Oddzieleni od siebie niewidzialną, szklaną
ścianą. Tak często bywa z naszą obecnością w Kościele. Daje nam on możliwość,
by być blisko Boga. W wielu przypadkach ta bliskość jest jednak jedynie
zewnętrzna. Bóg jest wciąż jakby „za szybą”, w oddzielnym świecie. Nie
spotykamy Go. Nie pozwalamy Mu na uobecnienie się w naszym życiu. Tymczasem
prawdziwa wiara żywi się obecnością Boga, umożliwia całkowite zanurzenie się w
tej miłującej obecności: „W Nim jesteśmy, poruszamy się i żyjemy”. Tylko
wówczas, gdy faktycznie otwieramy się na Bożą obecność, ona przestaje być po
jakimś czasie obecnością kogoś, kto jest obok mnie, lecz staje się obecnością
najbardziej intymną, wewnętrzną, obecnością kogoś, kto zaczyna żyć we mnie:
„Już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”. Często tęsknię do takiego doświadczenia
bliskości Boga. W jakiejś mierze poczułem to pragnienie wczoraj w czasie
adoracji, która odbyła się w moim kościele po projekcji filmu „Ufam Tobie”. A nawet
więcej. Były w jej trakcie momenty, gdy ta bliskość była przeze mnie odczuwana niemal
namacalnie, choć nie na poziomie emocji. Wiem jednak, że tu na ziemi krótkie momenty mistycznej intymności, swego rodzaju "dotyku Boga", któremu towarzyszą wewnętrzne poruszenia serca, przeplatają
się z dłuższymi okresami duchowej pustyni, gdy człowiek odnosi wrażenie, że jest
sam, jakby opuszczony, także przez Boga. „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie
opuścił?”. Św. Augustyn pisał, że w naszym ziemskim życiu Bóg jest częściej secretus niż revelatus. Jeden z paradoksów wiary polega jednak na tym, że nieobecność czy też skrytość Boga może być również manifestacją Jego bliskości.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
